Spanje - Fuerteventura 2011 Reisverslag

  Zondag 13 maart 2011
  Maandag 14 maart 2011
  Dinsdag 15 maart 2011
  Woensdag 16 maart 2011
  Donderdag 17 maart 2011
  Vrijdag 18 maart 2011
  Zaterdag 19 maart 2011
  Zondag 20 maart 2011
  Maandag 21 maart 2011
  Dinsdag 22 maart 2011
  Woensdag 23 maart 2011
  Donderdag 24 maart 2011
  Vrijdag 25 maart 2011
  Zaterdag 26 maart 2011
  Zondag 27 maart 2011
 
Zondag 13 maart 2011
Omdat we rond één uur ‘s middags vanaf vliegveld Weeze naar Fuerteventura zouden vliegen, konden we op een schappelijke tijd opstaan. Alles verliep voorspoedig en het vliegtuig vertrok op tijd, maar toch arriveerden we iets te laat op Fuerteventura. Vervolgens bleek dat het autoverhuurbedrijf ons op zou komen halen met een busje, maar dat liet enige tijd op zich wachten. Gelukkig was het, toen we eenmaal in onze zwarte Seat Ibiza op pad konden, nog maar een half uurtje rijden naar Valle de Santa Inés. Daar moesten we bellen naar de eigenaresse van onze casa, Libia Leon. Ze kwam al snel en de casa bleek vlakbij te zijn. Inmiddels regende het behoorlijk. Nadat Libia was vertrokken, konden we gaan koken met de spullen die ze voor ons had gekocht en ons installeren in onze woning voor de komende twee weken. We bleken ook de zorg voor vier katten te hebben, die twee keer per dag op een smakelijk hapje rekenden.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Maandag 14 maart 2011
Na een nacht met veel regen zag het er ’s morgens toch wat beter uit. Na het ontbijt reden we naar Antigua om inkopen te doen in de plaatselijke supermarkt. Omdat we een half uur te vroeg waren, keken we meteen rond in het plaatsje, dat niet veel voorstelde. Nadat we de boodschappen in de casa hadden opgeruimd, vertrokken we voor de eerste wandeling. We reden naar Llanos de la Concepciόn om van daar een wandeling te maken naar het stuwmeer Los Molinos. De keus was op deze wandeling gevallen omdat het niet ver rijden was én omdat de verwachting was dat hij niet heel bijzonder zou zijn. Het weer was toch nog steeds zo slecht, dat we bang waren dat een mooie wandeling erdoor verpest zou worden. Dat onze vrees terecht was, bleek al snel. Al tijdens de beklimming van onze eerste top, de Morro de las Tabaibas, werd de lucht donkerder en donkerder en toen we bijna boven waren, begon het te onweren. Omdat we nergens konden schuilen, zijn we onder onze poncho’s op de grond gaan zitten wachten tot de bui over zou waaien. Het begon te regenen en vervolgens ging de regen over in hagel met stenen die zo groot waren dat het pijnlijk was. Helaas hadden we geen andere keus meer dan gewoon te blijven zitten. Toen de bui eindelijk over was, wilden we er eerst de brui aan geven. Maar meteen begon de zon weer te schijnen en besloten we toch door te lopen. Na de Morro de las Tabaibas beklommen we de Morro del Sol (hoe toepasselijk), waar het tijd was voor de lunch. Vervolgens daalden we af naar het stuwmeer, niet helemaal volgens de route in het boekje. Net voor een volgende regenbui bereikten we Llanos de la Concepciόn (weer niet helemaal volgens het boekje), waar we op een terras wat dronken. Daarna reden we nog even door naar Playa del Valle, om een blik te werpen op de rotsachtige kust en de woeste zee. Vanwege de regen moesten we daar even op wachten, maar uiteindelijk werd het even min of meer droog. Tenslotte reden we terug naar onze casa, waar we de avond op de bank in de woonkamer doorbrachten, vanwege de aanhoudende regen.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Dinsdag 15 maart 2011
Weer stonden we op met regen en ook nog veel wind. We besloten naar het zuiden te rijden, in de hoop dat het weer daar beter zou zijn. Bovendien kozen we één van de meest ver weg gelegen wandelingen, want bij slecht weer is het in de auto best lekker. We reden naar Morro Jable en vervolgens verder via kilometers hobbelige zandweg, helemaal naar Cofete, in het zuidwesten. Vanaf de pas Roque de Moro hadden we onderweg al prachtig uitzicht op het dorpje en de ruwe westkust. Inmiddels was het droog, maar het waaide nog wel hard. Vanaf Cofete maakten we een lange wandeling over een volledig verlaten strand (afgezien van het eerste kleine stukje bij de parkeerplaats). Onderweg kregen we slechts één bui over ons heen. We lunchten op een klein rotseilandje, El Islote, dat via een zandbank met het strand verbonden is. Tijdens de lunch keken we op een klein rotsje, dat midden op de zandbank lag. Toen we verder liepen, ontdekten we dat het geen rotsje was, maar een dode walvis. Het keerpunt van de wandeling was de ruïne van Casa de Agua Melianes, waar iets landinwaarts een bijzonder sneue waterval te zien was. De weg terug hebben we zonder pauze gelopen, dus we hadden wel een drankje op het terras in Cofete verdiend. Daarna reden we naar Punta de Jandía, het uiterste zuidpuntje van het eiland met een vuurtoren. Na een korte stop gingen we terug naar Morro Jable. Daar bezochten we een supermarkt en aten heerlijk op een terras op de boulevard. Dat betekende wel dat we het hele stuk naar onze casa door het donker terug moesten rijden en dat de katten vol ongeduld op ons zaten te wachten.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Woensdag 16 maart 2011
’s Morgens vielen er maar een paar drupjes regen, terwijl ook de zon scheen. En dus was er een prachtige dubbele regenboog te zien. Dit keer reden we naar het noorden, naar Lajares. Het was niet zo ver, zodat we vroeg aan de wandeling begonnen. Al snel stonden we bij de rand van de eerste vulkaankrater. Bij de klim naar de tweede vulkaan waren we zo bang het volgens het boekje moeilijk vindbare pad te missen, dat we veel te snel de berg op liepen. Via een extra stuk door de lavavelden bereikten we uiteindelijk toch de top. Daar genoten we van de lunch. Tijdens de klim naar beneden ging het helemaal mis. Helma viel op het slecht begaanbare pad met veel losse stenen en eenmaal beneden kwamen we uit in een soort van steengroeve, waar we helemaal niet hoorden te zijn. Gelukkig konden we ons oriënteren aan de hand van de vulkaantop en wisten we via alweer lavavelden het pad terug te vinden. Positief was, dat we leuke eekhoorntjes zagen, die rondrenden door de lavavelden. De rest van de terugweg verliep voorspoedig, maar door de extra stukken door de lavavelden was het wel een lange en vermoeiende wandeling geworden. Na een drankje op een terras in Lajares reden we naar El Cotillo aan de noordwestkust om even rond te kijken en de supermarkt te bezoeken. Er was niet veel te zien, dus al snel reden we verder naar La Oliva, waar we net op tijd waren om het Casa de los Coroneles van binnen te bekijken. Verder was er in La Oliva weinig te zien en we reden terug naar onze casa.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Donderdag 17 maart 2011
Eindelijk was het ’s morgens beter weer en konden we buiten ontbijten. Hoewel er nog wel wat wolken waren, besloten we in de buurt te blijven en vanuit Betancuria te gaan wandelen. Onderweg naar het dorpje stopten we bij een mirador met de beelden van twee Guanchenkoningen. In Betancuria parkeerden we bij de kerk. Net toen we aan de wandeling begonnen, arriveerde de eerste bus met toeristen. Wij liepen snel het dorp uit en beklommen zonder pad de Pico de Betancuria. Daar hadden we een prachtig uitzicht, vooral op het zuiden van Fuerteventura. Ook de terugweg liepen we zonder duidelijke paden, maar omdat de wandeling erg overzichtelijk was, ging dat prima. Rond lunchtijd waren we terug in Betancuria. We lunchten lekker in de zon op het plein bij de kerk, terwijl we naar de vele andere toeristen keken. Na de lunch begonnen we aan de tweede wandeling, naar Mirador Morro Velosa. Eerst klommen we naar een pas, Degollada de la Villa, waar we een mooi uitzicht op Antigua hadden. Over de bergrug liepen we verder naar het mirador. Inmiddels was het behoorlijk bewolkt en waaide het flink. Nadat we het uitzicht bij het mirador bewonderd hadden, gingen we naar binnen voor een kopje thee. We bemachtigden het beste tafeltje, midden voor het uitzicht. Helaas hadden we daar al snel niet veel meer aan, want er zakte een wolk over het mirador en het begon te regenen. Net toen de wolken weer optrokken, begonnen wij met de afdaling terug naar Betancuria. Toen we bij de auto kwamen, begon het weer te regenen. We stapten dus snel in en via de supermarkt in Antigua reden we terug naar onze casa. Inmiddels was het weer beter weer geworden, dus konden we eindelijk een keer buiten zitten ’s avonds.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Vrijdag 18 maart 2011
Weer was het weer best redelijk. Na het ontbijt (op het terras) reden we via een toeristische route naar Costa Calma. We kwamen door Betancuria, Pájara en La Pared en langs een flink aantal miradors. Wat later dan anders begonnen we met wandelen met een stralende zon. De wandeling liep door de zandzee El Jable. Grotendeels bleek het pad toch best hard te zijn en dus goed te lopen, zodat Marc niet al te erg mopperde. Eerst liepen we helemaal naar de westkust (Fuerteventura is ter hoogte van Costa Calma heel smal). Daarna doorkruisten we een heel zanderig stuk, waar we wel door mul zand moesten lopen. Daar lunchten we uiteindelijk ook, hoewel Marc niet blij was met zand in zijn eten. Heel merkwaardig was dat het zand vol lag met miljoenen witte slakkehuisjes. Na een uitzicht op het zuiden van Fuerteventura lieten we het mulle zand achter ons en liepen we via twee topjes met uitzicht terug naar Costa Calma. Inmiddels was het behoorlijk bewolkt geworden, maar het bleef wel droog. In een winkelcentrum dronken we wat op een terras, we gingen nog even naar de supermarkt en via een kortere route reden we terug naar onze casa.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Zaterdag 19 maart 2011
Dit was de eerste ochtend zonder noemenswaardige wolken. We besloten dan ook van de gelegenheid gebruik te maken en de Pico de la Zarza te beklimmen, de hoogste top van Fuerteventura. In ons boekje werd die een wolkenvanger genoemd en het uitzicht zou erg mooi moeten zijn. De klim naar de top begon in Jandía Playa en was niet heel bijzonder, maar het uitzicht boven was inderdaad mooi. Helaas waren we er niet alleen. Blijkbaar is de top een populaire wandelbestemming. We lunchten onder het genot van het uitzicht en liepen weer naar beneden. Het was nog vroeg toen we bij de auto terug kwamen. Eerst gingen we even naar de supermarkt in een winkelcentrum en daarna genoten we van een drankje en een gebakje op de boulevard van Jandía Playa. Vervolgens waagden we ons op het strand bij de vuurtoren en namen een duik in zee. Het water was heerlijk. Na een drankje bij een strandtent aten we op een terras aan de boulevard, waar ze lekkere verse vis hadden. Daarna reden we terug naar onze casa, waar we de rest van de avond op het terras doorbrachten. En terugkeken op de eerste dag met perfect weer.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Zondag 20 maart 2011
Helaas was het fantastische weer van korte duur, want de volgende morgen werden we omringd door laaghangende wolken. Maar het regende niet en de wolken leken op te trekken. We reden naar het noorden, naar La Matilla, voor een korte wandeling langs drie bronnen naar een bergrug met uitzicht. De bronnen stelden niets voor, maar het uitzicht was wel mooi en inmiddels scheen de zon. Na dit ommetje reden we verder naar Villaverde voor een wandeling rondom de Montaña de Escanfraga, een vulkaan. De wandeling startte wat saai, maar was uiteindelijk niet onaardig. We liepen een stuk door een droge rivierbedding, waar we ook lunchten nadat we (per ongeluk) de geiten hadden weggejaagd. Vervolgens liepen we terug over een bergrug met wel aardig uitzicht. In combinatie met het ommetje van ’s morgens was het een behoorlijk lange wandeling. In Villaverde dronken we iets in een restaurant, waarna we verder reden naar Puerto del Rosario, om toch ook de hoofdstad van Fuerteventura te bekijken. Die bleek echt niet de moeite waard te zijn, dus na een paar meter lopen over de boulevard gingen we er snel weer weg. Omdat het zondag was, konden we niet eens naar de supermarkt. We reden terug naar onze casa voor een avond op het terras.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Maandag 21 maart 2011
Ook deze ochtend waren er weer wolken, maar het was niet heel dramatisch. Na het ontbijt reden we naar Vega de Río Palmas, wat maar een kort ritje was. Daar begonnen we met de eerste wandeling van de dag. Eerst liepen we door een rivierbedding met palmen naar een stuwmeer. Na de stuwdam begon een spectaculaire kloof, met daarin een klein wit kapelletje, Ermita de Nuestra Señora de la Peña. Het kapelletje was het eindpunt van de wandeling en vanaf daar was er een mooi uitzicht op het achterliggende dal. We liepen terug naar de auto en reden verder naar Ajuí. Daar begonnen we met de wandeling die iedereen maakt, naar de grotten van Caleta Negra. Waar de meeste andere mensen omdraaiden, liepen wij door naar de Peña Horadada, een rots op het strand met een gat erin. Daar lunchten we en vervolgens liepen we terug naar Ajuí. Na een drankje op het terras gingen we weer verder voor de derde wandeling over de kliffen richting het zuiden. We liepen een tijd over het mooie kustpad, totdat we het binnenland in moesten. Daar draaiden we om en gingen terug naar Ajuí, waar we de tijd namen om even pootje te baden in de zee. Met verkoelde voeten reden we verder, met als bestemming het wrak van de American Star, dat nog wat verder naar het zuiden slechts tachtig meter uit de kust ligt. Na een lange tocht over een vreselijk slechte zandweg kwamen we aan op de locatie van het wrak. Daar wachtte ons een vreselijke teleurstelling. Blijkbaar was onze informatie verouderd en het wrak verder gezonken, want er stak nog maar een heel klein stukje boven het water uit. Gedesillusioneerd reden we het hele stuk weer terug over de slechte weg. Via de supermarkt in Antiqua reden we terug naar onze casa.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Dinsdag 22 maart 2011
Ongeacht het weer hadden we de avond van tevoren al besloten dat we deze dag naar het eiland Lobos zouden gaan. Door een grote zandvlakte reden we naar Corralejo, waar we om tien uur de boot namen. Hoewel het weer best redelijk was, namen we voor de zekerheid toch maar een truitje mee. We waren immers afhankelijk van de boot om terug te kunnen. Na aankomst van de boot begonnen we meteen aan de wandeling, waardoor we de andere mensen voor waren. We konden dus rustig naar de noordpunt van het eiland wandelen, om te genieten van het uitzicht vanaf de Atalayas del Faro. Daarna ging het verder naar de Montaña de la Caldera, de hoogste top van het eiland. Blijkbaar hadden de andere mensen de top al ‘gedaan’, want er was verder niemand. Ondanks de harde wind lunchten we op de top. Daarna was het nog maar een klein stukje naar het Playa de la Concha. Het was eigenlijk wel wat aan de koude kant, maar toch namen we een duik in de zee. Tegen de tijd dat we weer bij de steiger kwamen voor de boottocht terug, was het zo koud geworden, dat we erg blij waren met ons truitje. De wind was zo hard, dat de boot flinke golven moest overwinnen. Marc vond het geweldig. In Corralejo viel de wind wel mee, dus we genoten van een ijsje op een terras. Na een korte wandeling door het centrum van Corralejo aten we op een terras in de haven, waar ze weer heerlijke verse vis serveerden. Toen we later terugkwamen bij onze casa, bleek het ook daar heel hard te waaien, zodat we de rest van de avond binnen doorbrachten.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Woensdag 23 maart 2011
De volgende morgen stond er nog steeds veel wind en er waren ook weer veel wolken. Daarom reden we naar het zuiden. In Tarajelejo zag het er wel iets beter uit, maar het was zeker nog niet optimaal. Toch begonnen we gewoon aan de wandeling. Al snel werd het toch best warm, ondanks de wolken. We liepen over een mooi pad over de kliffen met uitzicht op de kust. Tegen de tijd dat we bijna bij de eindbestemming, Giniginámar, waren, begon het echt te betrekken. Er vielen zelfs wat regendruppels, zodat we snel doorliepen om eventueel in het dorpje te kunnen schuilen. Maar dat was niet nodig, want tegen de tijd dat we er waren, brak de zon weer door. Na een drankje op het terras lunchten we op het strand in de zon. Ook de hele terugweg bleef de zon schijnen, maar het waaide nog wel hard. Eigenlijk hadden we in Tarajalejo willen zwemmen, maar vanwege de harde wind beperkten we ons tot een drankje op een terras aan het strand. Na een bezoek aan de supermarkt reden we een stukje terug, naar Gran Tarajal. Daar liepen we een stukje over de boulevard. De volgende bestemming was Las Playitas, een schattig dorpje, waar we ook even rond keken. Tenslotte reden we naar de vuurtoren op Punta de la Entallada, waar ook een uitzichtpunt was. Het uitzicht viel erg tegen, dus al snel reden we naar onze casa. Vanwege de harde wind brachten we het grootste deel van de avond in de woonkamer door.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Donderdag 24 maart 2011
Gelukkig was de volgende ochtend de wind gaan liggen, hoewel de eerste wolken tijdens het ontbijt alweer aan kwamen drijven. Toch besloten we nog een keer vanuit Betancuria te gaan wandelen. Gelukkig werd het weer fantastisch. De wolken trokken weg en we genoten van een stralende zon. Daarbij kwam dat de wandeling schitterend was. Vanuit Betancuria klommen we naar de pas Degollada de la Villa, waar we al eerder waren geweest. Daarna liepen we over bergruggen met continu uitzicht, eerst richting het noorden van Fuerteventura en later richting het zuiden. Ons eindpunt was de Gran Montaña, waar we lunchten. Hoewel het boekje voorstelde af te dalen naar Vega de Río Palmas, besloten wij dezelfde weg terug te lopen. De uitzichten waren immers prachtig en bovendien was niet zo duidelijk waar de afdaling begon én hadden we anders vijf kilometer over de (vrij drukke) harde weg moeten lopen. Bij terugkomst in Betancuria keken we even rond in het dorpje en dronken we iets op een terras. Daarna reden we via de supermarkt in Antigua terug naar onze casa, om extra lang te kunnen genieten van de toch wel ongebruikelijke zon.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Vrijdag 25 maart 2011
Deze ochtend stond ons plan al vast. We zouden gaan wandelen over het strand van Jandía. We reden naar wat volgens het boekje het eindpunt van de wandeling zou moeten zijn, een hotel bij Playa Barca. Vanaf het hotel zouden we met de bus naar Jandía Playa kunnen, om bij de vuurtoren te starten met de wandeling. Helaas zat de eerste bus vol en ging de tweede bus de verkeerde kant op. Na ruim een half uur wachten zouden we nog een half uur moeten wachten en dan was het nog maar afwachten of dat dan wel de juiste bus zou zijn en of we wel mee konden. We begonnen de wandeling dus op Playa Barca en liepen in de richting van Jandía Playa. Het was prachtig weer en we konden op blote voeten op het harde zand bij de zee lopen, dus het ging voorspoedig. We verwenden onszelf met een lunch op het terras van een strandtent. Daarna liepen we nog een stuk verder, tot we de vuurtoren van Jandía Playa konden zien. Net daarvoor kwamen we weer van die leuke eekhoorntjes tegen, die we al vaker hadden gezien. Deze waren gewend aan mensen, ze aten zelfs uit de hand. Op het verste punt dronken we wat in een strandtent met Spaanse live muziek. Helaas viel de terugweg nogal tegen. Helma haalde haar teen open aan een rots, net aan het begin van de terugweg. Het werd vloed, waardoor er geen ‘hard zand’ meer was om op te lopen en op sommige stukken ook nauwelijks nog strand. De wind nam toe en we hadden ‘m tegen, wat het lopen nog moeilijker maakte en waardoor we gezandstraald werden. En uiteindelijk was het gewoon behoorlijk ver. We liepen het hele stuk tot de laatste strandtent voor het einde in één keer. Daar namen we nog een drankje op het terras. Vervolgens was het toch nog een aardig stuk, waarbij we de wandeling wel wat konden inkorten door recht door een wad te lopen, dat door de vloed aan het vollopen was, maar nog begaanbaar was. Toen we bij de auto kwamen, reden we meteen terug terug naar onze casa, via de supermarkt in Antigua.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Zaterdag 26 maart 2011
Op onze laatste dag leek het best aardig weer te worden. Voor de laatste wandeling reden we naar de oostkust, naar Las Salinas. We begonnen met een blik op de ‘zouttuinen’ van Las Salinas. Daarna liepen we langs de kust richting Pozo Negro. Op zich was het wel duidelijk waar we heen moesten, maar af en toe was het lastig de weg te vinden over de rotsen. Bovendien merkten we dat de wandeling van de vorige dag ons nog in de benen (en tenen) zat. Op het eindpunt Pozo Negro dronken we een drankje op een terras en lunchten we op het strand. De terugweg liepen we via een breed pad, dat ter plekke werd aangegeven als dé wandeling en waarvan je ter bescherming van de natuur niet eens mocht afwijken. We hadden geen zin meer nogmaals onze weg te moeten zoeken over de rotsen. Na terugkomst in Las Salinas reden we naar Caleta de Fuste. Dat bleek helemaal geen leuke plaats te zijn. Toch dronken we iets op een terras, namen we een duik in de zee en aten we voor de laatste keer op een terras waar ze wederom heerlijke verse vis hadden. Daarna reden we snel naar onze casa om in te pakken voor de terugreis. Een bezoek aan de supermarkt was niet meer nodig.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Zondag 27 maart 2011
Op zich vlogen we niet zo heel vroeg terug, rond half elf, maar door het verzetten van klok van wintertijd naar zomertijd moesten we toch vroeg op. Bovendien was de autoverhuur niet bij het vliegveld, zodat we daar wat extra tijd voor moesten uittrekken. We ontbeten bij kaarslicht en gaven de katten hun laatste ontbijt. Alles verliep voorspoedig en we konden zelfs eerder het vliegtuig in dan verwacht. We landden keurig op tijd en om kwart over zes waren we, na een bezoek aan onze ‘eigen’ supermarkt weer thuis.