Portugal - Madeira 2006 Reisverslag

  Donderdag 30 maart 2006
  Vrijdag 31 maart 2006
  Zaterdag 1 april 2006
  Zondag 2 april 2006
  Maandag 3 april 2006
  Dinsdag 4 april 2006
  Woensdag 5 april 2006
  Donderdag 6 april 2006
  Vrijdag 7 april 2006
  Zaterdag 8 april 2006
  Zondag 9 april 2006
  Maandag 10 april 2006
  Dinsdag 11 april 2006
  Woensdag 12 april 2006
 
Donderdag 30 maart 2006
Om 3.00 uur ‘s nachts ging de wekker en binnen een half uur zaten we in de auto, op weg naar Schiphol. Keurig op tijd arriveerden we daar, maar helaas bleken we vertraging te hebben, vanwege een staking van de verkeersleiding in Frankrijk. Tijdens de vlucht hadden we zoveel tegenwind, dat we nog meer vertraging kregen. Anderhalf uur later dan verwacht, landden we op Madeira. Na het afhalen van de bagage en de auto (een Renault Modus) konden we eindelijk op weg naar ons casa in Camacha. Het was niet ver rijden en rond 13.00 uur waren we er. Ons casa was een gerenoveerd, authentiek huisje in een schitterende, heerlijk geurende tuin. Omdat we niets te eten hadden, gingen we eerst naar “Camacha Shopping”, een overdekt winkelcentrum met een grote supermarkt, de Hiper Sá. Met een volle maag genoten we daarna van de Portugese zon op ons terras en maakten we een wandelingetje door de schitterende tuin rondom ons casa. De volgende actie was het verkennen van Camacha. Daar waren we snel mee klaar. Behalve het centrale plein met Relógio was er niets te beleven. Relógio is een centrum met het traditionele vlechtwerk van Camacha, dat je er kunt kopen en dat ter plaatse ook wordt vervaardigd, met daarbij een café en een (volgens veel vakantiegidsen aanbevelenswaardig) restaurant. We wilden eten in het restaurant, maar dat ging pas om 19.00 uur open. We gingen dus nog even terug naar ons casa, om daarna vast te stellen dat het restaurant er één is met een goede prijs-kwaliteitverhouding. Tenslotte genoten we van een lekker glaasje wijn op het terras bij ons casa.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Vrijdag 31 maart 2006
‘s Morgens stonden we redelijk op tijd op en na een ontbijt van broodjes met regionale aardbeien waren we klaar voor vertrek. Marc zou rijden en Helma deed de navigatie. Er stond een wandeling bij Fajã da Nogueira op het programma. Om daar te komen, moesten we eerst naar Paso de Poiso. We wisten niet precies waar op de kaart we ons casa moesten plaatsen en al toen we de oprit afreden, wisten we niet zeker welke kant we op moesten. We kozen de richting van Camacha (naar links), omdat daar een aantal rotondes met borden was. Omdat er niets beters aangegeven was, volgden we de richting Funchal. We hadden er al geen goed gevoel bij, maar toen we Funchal zagen liggen, wisten we zeker dat we fout zaten. Gelukkig kwam er een afslag naar Camacha en via de oude weg van Funchal naar Camacha reden we weer terug. Net voor Camacha kwam de afslag naar Paso de Poiso, dus eindelijk zaten we op de juiste route. Van Paso de Poiso reden we naar Ribeiro Frio en daarna volgden we de ER103 verder. Het was de bedoeling om net voor Cruzinhas een onverharde weg naar links te nemen, maar voordat we daar aankwamen, bleek de ER103 afgesloten te zijn met een hek en een hangslot. Het was dus niet mogelijk om bij het beginpunt van de wandeling te komen. We besloten om terug te rijden naar Ribeiro Frio en daar te gaan wandelen. Na bijna twee uur konden we eindelijk op pad. We wilden een deel van de levadawandeling van Ribeiro Frio naar Portela maken. Dit was een redelijk makkelijke wandeling zonder grote hoogteverschillen, dus erg geschikt als eerste wandeling. Omdat we alleen maar de levada hoefden te volgen, kon het eigenlijk niet fout gaan. De wandeling was best mooi, vooral de delen met rotsen en tunneltjes en het zonnetje scheen. Het was alleen jammer, dat we niet de enigen waren die het een mooie wandeling vonden. Drie groepen met een gids en heel wat andere mensen liepen er ook en die kwamen we voortdurend tegen. Toen we bij het Lamaceiros waterhuis kwamen, hadden we het mooiste stuk van de wandeling gehad en gingen we terug naar Ribeiro Frio. Eenmaal terug maakten we ook nog even de wandeling naar het uitzichtpunt Balcões. Omdat we zo laat in de middag waren, viel het daar met de drukte erg mee, terwijl daar in de vakantiegidsen voor gewaarschuwd werd. Terug in Ribeiro Frio dronken we nog even wat op een terras en daarna reden we terug naar ons casa. Daarbij ontdekten we dat als we ‘s morgens rechtsaf waren gegaan in plaats van linksaf, we de afslag naar Paso de Poiso al na een paar honderd meter zouden hebben gevonden.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Zaterdag 1 april 2006
Na wat twijfels over het weer (het was wat bewolkt), besloten we toch om aan de meest spectaculaire bergwandeling op Madeira te beginnen, de wandeling van de Pico do Ariero naar de Pico Ruivo. Het startpunt van de route vinden ging dit keer prima, omdat we de juiste afslag een dag eerder al hadden gezien op weg naar Paso de Poiso. Helaas lukte het niet helemaal om de busladingen toeristen voor te blijven, maar we waren wel behoorlijk op tijd op pad. Het eerste stuk ging wat op en neer, veel met trapjes. Daarna begonnen we flink te dalen, tot een tunnel. Na de tunnel moest er weer gestegen worden, tot een soort pas. Daarna kwam er weer een daling en na een klein stukje vlak konden we beginnen aan de klim naar de top van de Pico Ruivo, de hoogste berg van Madeira. Rond de middag waren we daar. Na een flinke pauze begonnen we aan de terugweg. Die viel ons behoorlijk zwaar, door het vele stijgen en dalen. Na flink afgezien te hebben, kwamen we uiteindelijk weer bij de auto terug. Maar we waren het erover eens dat het de moeite waard was. Het was een schitterende wandeling. Bovendien hadden we geluk met het weer. In de bar op de Pico do Ariero dronken we wat en daarna waren we voldoende hersteld om op de terugweg een geocache te gaan zoeken. Natuurlijk vonden we die en na een bezoek aan de supermarkt gingen we terug naar ons casa. Om het bereiken van de hoogste top te vieren, gingen we nogmaals uit eten bij Relógio. Daar werden we verrast met een Portugese volkdansvoorstelling.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Zondag 2 april 2006
Met de vermoeiende tocht van de dag ervoor nog in de benen, besloten we het vandaag een beetje rustig aan te doen. We wilden naar Ponta de São Lourenço gaan, om een wandeling naar de uiterste oostpunt van Madeira te maken. Dat is een relatief korte wandeling met weinig hoogteverschil. We hadden dus tijd genoeg om een sightseeing route naar het startpunt van de wandeling te nemen. Vanuit Camacha reden we naar Portela en daarna verder via een (volgens de kaart, maar niet volgens ons) landschappelijk bijzondere route naar Machico. In Machico wezen richtingborden in tegenstelde richting, maar uiteindelijk lukte het om het stadje op de gewenste manier te verlaten. We maakten een kleine stop bij Pico do Facho, een uitkijkpunt. Dat viel een beetje tegen, dus reden we snel verder door de “Túnel” naar Caniçal. Daar werden we, in verband met een wegomleiding, recht het dorp in gestuurd en vervolgens aan ons lot overgelaten. Maar ook Caniçal wisten we op de juiste manier te verlaten en uiteindelijk bereikten we Baía da Abra, de parkeerplaats aan het einde van de weg naar het oosten. De blijkbaar overmijdelijke touringcars waren ons ook hier alweer voor. In het gezelschap van vele andere wandelaars maakten we de geplande wandeling, die niet zo heel erg zwaar was, maar wel mooi. Halverwege de middag waren we weer terug bij de auto. Via een miradouro en het strand bij Prainha, waar we even pootje baadden, reden we terug naar Machico. In dat stadje keken we even rond en pikten we een terrasje (met overheerlijk gebak). Tenslotte namen we de snelweg terug naar Camacha.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Maandag 3 april 2006
Met nog steeds de tocht naar de Pico Ruivo in de benen, durfden we een hele lange tocht niet aan. We reden daarom naar Eira do Serrado, een uitzichtpunt. Vanaf daar zouden we gaan lopen naar Curral das Freiras (en weer terug). Bij het uitzichtpunt was een grote parkeerplaats, waar de touringcars alweer stonden te ronken, een restaurant en een souvenirshop. De bijbehorende hordes toeristen waren ook aanwezig. We begonnen met een bezoekje aan het miradouro en daarna lieten we de drukte achter ons, door af te dalen naar Curral das Freiras. Het was een niet al te moeilijke en niet al te lange afdaling, maar wel één met mooie uitzichten op het dorpje. Na niet al te lange tijd arriveerden we in Curral das Freiras. Daar was gelukkig maar één touringcar aanwezig, die op het punt stond te vertrekken. Bij één van de vele barretjes dronken we wat en aten we huisgemaakte kastanje- en madeirataart. Daarna begonnen we aan de klim terug naar Eira do Serrado, die gelukkig erg meeviel. Na terugkomst was onze volgende actie het vinden van een geocache. Die lag op een plaats met een veel mooier uitzicht dan bij het miradouro. Vervolgens reden we via Curral das Freiras naar Funchal. In Funchal wandelden we rond, bekeken we wat bezienswaardigheden, deden twee terrassen aan en gingen tenslotte ergens eten. Met een voldaan gevoel reden we terug naar ons casa.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Dinsdag 4 april 2006
Na twee wat rustigere dagen, waren we nu weer toe aan een langere wandeling. We reden naar Porto da Cruz, met onderweg een korte stop bij het uitzichtpunt bij Portela. Vanuit Porto da Cruz wilden we in oostelijke richting langs de noordkust wandelen, tot Boca do Risco. Omdat dat in de tegengestelde richting van de routebeschrijving uit het wandelboekje was, kostte het veel moeite om de juiste route te vinden. Omdat het met de auto lastig was om steeds andere weggetjes in te rijden, parkeerden we bij de kerk en begonnen met lopen. We volgden de asfaltweg, waarvan we dachten dat het de juiste was, een heel stuk. Net toen we behoorlijk begonnen te twijfelen, lukte het om de route op te pikken. We bleken een flink eind omgelopen te hebben. Toen we eenmaal op de juiste weg waren, was het gemakkelijk. Ondanks een moeilijke start, bleek het een schitterende wandeling te zijn, met mooie uitzichten op de rotsachtige noordkust. Volgens de routebeschrijving was het een moeilijke route en moest je zeker geen hoogtevrees hebben. Het viel allemaal erg mee. Er was maar één klein stuk dat echt lastig was. Het meest opmerkelijke van deze dag was, dat we geen volle touringcars zijn tegengekomen en maar één groep tijdens de wandeling. Terug in Porto da Cruz dronken we een colaatje op een terras en daarna reden we via de oude weg door via Faial (dat een heel mooi plaatsje moest zijn, maar ons tegenviel) tot Santana, om vanuit de auto een indruk van de noordkust te krijgen. Vanuit Santana namen we de kortste weg terug naar Camacha, via Ribeiro Frio. Na een bezoek aan de supermarkt gingen we terug naar ons casa.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Woensdag 5 april 2006
We wilden een wandeling in de buurt van Camacha maken en na lang twijfelen tussen verschillende mogelijkheden, besloten we vanuit Camacha langs de Levada dos Tornos naar Sítio das Quatro Estradas te lopen en vervolgens met de bus terug naar Camacha te gaan. Omdat we niet ver hoefden te rijden, vertrokken we al vroeg vanaf het centrale plein in Camacha (maar niet vroeg genoeg om de touringcars met toeristen voor te zijn). De wandeling was afwisselend en liep deels door bos, deels door landbouwgebiedjes en deels tussen bebouwing door. Bovendien zaten er een paar tunnels in en waren er geen groepen wandelaars. Omdat we alleen maar de levada hoefden te volgen, verliep de wandeling zonder problemen. Alleen aan het eind wisten een paar Nederlanders en Belgen ons te vertellen dat het allemaal niet klopte en dat we beter om konden draaien. Maar wij waren eigenwijs en liepen door en uiteindelijk ging alles precies volgens ons boekje. Bij de bushalte bleek, dat de bus nog 50 minuten op zich zou laten wachten. Gelukkig kwam er toevallig (of niet ?) een taxi langs, die ons naar Camacha terug wilde brengen. Daar hebben we maar gebruik van gemaakt. In Camacha stapten we meteen in de auto, om naar Santa Cruz te rijden. Daar keken we even rond en dronken we wat op een terras op een schattig pleintje. Vervolgens reden we terug naar ons casa voor de laatste avond daar.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Donderdag 6 april 2006
Voor de laatste keer vertrokken we vanuit ons fantastische casa in Camacha. We reden via de snelweg tot voorbij Funchal. Ter hoogte van Campanário verlieten we de snelweg en gingen we via een slingerweg het binnenland in, tot Fontes. In dat dorpje liepen de vrouwen rond in rokjes en rubber laarzen, met allerlei zware dingen op hun hoofd. De mannen hingen een beetje rond bij bar Fontes, het startpunt van onze wandeling. In het begin leek de wandeling een beetje saai, maar al snel kwamen we bij het ene prachtige uitzicht na het andere, met als bekroning het uitzicht vanaf de top van een bergje. De terugweg (het was dit keer een rondwandeling) viel daarna een beetje tegen. Tot onze grote verbazing kwamen we de hele wandeling geen andere wandelaars tegen. In Fontes dronken we wat bij de bar en daarna reden we naar Câmara de Lobos, wat volgens de vakantiegidsen een leuk plaatsje moest zijn. Wij dachten daar anders over. In tegenstelling tot de andere plaatsjes, die we hadden bezocht, was de sfeer er niet plezierig. We keken even rond, naar het haventje, een kapelletje en een kerk en dronken wat op een terras. Al snel reden we door, naar de volgende bestemming, het uitzichtpunt Pico do Torre in Câmara de Lobos. Daarna reden we verder naar Cabo Girão, onze laatste bezienswaardigheid van die dag. Toen was het tijd om naar het nieuwe casa te rijden. Op aanraden van de reisorganisatie deden we onderweg nog even boodschappen bij de Modelo, een grote supermarkt. Rond 18.00 uur kwamen we bij Casas do Lanço aan. Het huisje was heel groot en ruim, maar op de één of andere manier was het minder sfeervol dan ons andere casa. Nadat we het casa hadden ingericht en even op het terras hadden gezeten, reden we naar São Vicente, om wat vergeten boodschappen te halen bij een mercado en om lekker te eten bij bar restaurante O Virgílio aan de boulevard.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Vrijdag 7 april 2006
Omdat we de vorige dag maar een korte wandeling hadden gemaakt en omdat we allebei toch te veel in de zon hadden gelopen en te weinig zonnebrandcrème hadden gebruikt, wilden we naar Rabaçal gaan. Daar dachten we een lange wandeling te maken, grotendeels in de schaduw. Via Boca da Encumeada en Bica da Cana reden we naar Rabaçal. Onderweg stopten we op beide plaatsen voor een uitzichtpunt, maar in beide gevallen viel het tegen. De weg naar Rabaçal, een vrij sterk dalende asfaltweg met een lengte van 2 km, was afgesloten voor auto’s. We moesten dus parkeren aan de doorgaande weg. Er was een busje, dat wandelaars (tegen betaling) van de parkeerplaats naar Posto Forestal Rabaçal (een soort boshut) bracht. Omdat we liever wandelden langs een levada dan over een asfaltweg, besloten we van het busje gebruik te maken. In een mum van tijd waren we beneden. Eerst gingen we de Cascata do Risco en 25 Fontes bekijken, waar alle andere toeristen, in sommige gevallen in groepsverband, ook heen gaan. Het was er dus gezellig druk. Daarna maakten we aansluitend een wandeling langs de Levada da Rocha Vermelha, waarbij we de meeste andere mensen achter ons lieten. Dit was best een mooie wandeling, met uitzichten en een spectaculair stuk met een trap langs de levada. Voordat we ons, net op tijd, door het busje weer naar boven lieten brengen, pikten we nog even een geocache mee, die vlak bij de boshut lag. Voor de terugweg naar ons casa kozen we voor een sightseeing route langs de zuidkust. We namen net voorbij Rabaçal een weg met kinderkopjes naar Calheta. Omdat we in eerste instantie Calheta niet konden vinden, dronken we onderweg in Lombo do Salão wat op een terras. Daarna lukte het ons toch om bij Calheta op de kustweg te komen en via Ribeira Brava kwamen we in São Vicente aan.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Zaterdag 8 april 2006
Vanuit ons bed konden we ‘s morgens al horen dat het hard waaide. Voordat we vertrokken, zagen we dat er donkere wolken vanuit het zuiden over de bergen kwamen aandrijven. Desondanks vertrokken we via de noordkust naar het westen, naar het dorpje Lamaceiros net boven Porto Moniz. Vanaf daar wilden we gaan wandelen langs de Levada da Central da Ribeira da Janela. Net toen we daarmee begonnen, vielen er wat regendruppeltjes. Omdat tegelijkertijd de zon scheen, hoopten we dat het mee zou vallen. Helaas was dat niet zo en al snel moesten we onze poncho’s aandoen. De wandeling vonden we niet zo heel bijzonder, totdat we bij twee tunnels en een afdakje onder een waterval kwamen. Snel daarna kwamen we bij het omkeerpunt van de wandeling. De hele terugweg liepen we door de stromende regen, zodat we kletsnat bij de auto terugkwamen. Desondanks kwamen we nog best veel mensen tegen, die aan de wandeling begonnen, waaronder een groep. Ondanks het slechte weer besloten we gewoon verder te gaan met ons programma en op zoek te gaan naar de laatste geocache. Maar toen we de auto hadden geparkeerd vlakbij de cacheplaats, was het weer zo slecht dat we het zoeken toch maar uitstelden. We reden terug naar de doorgaande weg naar het zuiden en volgden die tot Ponta do Pargo, met onderweg een stop op een overdekt terras. In Ponta do Pargo stopten we bij de vuurtoren. Er was ook een miradouro, maar vanwege het slechte weer was er niets te zien. Omdat het er niet naar uitzag dat het weer verder naar het zuiden beter zou zijn, besloten we terug te rijden naar Porto Moniz. Onderweg leek het toch wat op te klaren, dus gingen we alsnog de laatste geocache zoeken. Op de cacheplaats was het weer er helaas niet echt op vooruit gegaan, maar toch slaagden we erin de cache te vinden. Daarna daalden we af naar Porto Moniz, waar eindelijk de zon was gaan schijnen. We wandelden wat rond door het plaatsje en genoten van de zon op een terras. Toen we voldoende opgewarmd waren, reden we terug naar ons casa, via bar restaurante O Virgílio aan de boulevard van São Vicente.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Zondag 9 april 2006
In São Vicente regende het ‘s morgens en dus besloten we om langs de noordkust een flink eind naar het oosten te rijden, tot Santana. Daar namen we een zijweg naar de Rancho Madeirense, om aan de wandeling langs een levada naar de Caldeirão Verde (een waterval omringd door rotsen) te beginnen. In het begin regende het af en toe nog een klein beetje, maar gelukkig bleef het grotendeels droog. Af en toe liet de zon zich zelfs even zien. De wandeling was niet al te moeilijk, maar wel heel spectaculair. We waren dus, zoals gewoonlijk, niet de enige wandelaars. Vanaf de Caldeirão Verde probeerden we door te lopen naar de Caldeirão do Inferno (weer een waterval), maar al snel werd het pad langs de levada zo smal en de afgronden zo diep, dat we besloten om te draaien. Bovendien was de wandeling zo ook al lang genoeg. Terug bij de auto reden we naar Santana, om wat voor die plaats typische huisjes te bekijken en om even wat te drinken. Daarna reden we dezelfde weg als we heen waren gekomen, weer terug. In São Jorge stopten we nog even om “de mooiste kerk van de noordkust van Madeira” te bekijken. Daarna reden we verder terug naar ons casa, waar het inmiddels ook droog geworden was.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Maandag 10 april 2006
‘s Morgens zag het weer er best aardig uit, maar net in de richting van Cristo Rei, waar wij wilden gaan wandelen, hingen wolken. We besloten er toch heen te rijden, maar wel met een alternatief achter de hand. Via Boca da Encumeada reden we al snel de wolken in en waar we bang voor waren, was het geval. Ook Cristo Rei lag in de wolken, waardoor er weinig te zien was. Wandelen leek ons zo niet zinvol, dus reden we via Paul da Serra verder naar Prazeres, voor een levadawandeling op een lager niveau. Prazeres lag gelukkig niet in de wolken, maar echt stralend was het weer er ook niet. Desondanks begonnen we aan de wandeling langs de Levada Nova in de richting van Calheta. We hadden gehoopt mooie uitzichten op de lombo’s en de zee te hebben, maar dat viel tegen. We liepen veel tussen de bomen en als er wel wat te zien was, was het zeker niet spectaculair. Het was er dan ook niet zo druk met andere wandelaars. Gelukkig werd het weer wel beter, zodat we af en toe lekker in het zonnetje liepen. Terug bij de auto rusten we eerst even uit op het dichtstbijzijnde terras. Daarna reden we, met een kleine maar mooie omweg langs Paul do Mar, naar Calheta, waar we op zoek gingen naar een pastelaria. Omdat Calheta niet kon bieden wat wij zochten, reden we verder langs de zuidkust naar Ribeira Brava. Al vanuit de auto zagen we, dat we daar uit meerdere pastelaria’s konden kiezen. Nadat we de auto hadden geparkeerd, was die keuze snel gemaakt, omdat we nog net voor een enorme stortbui bij de eerste pastelaria naar binnen konden rennen. Daarna keken we nog even rond en reden we terug naar São Vicente, waar we bij het restaurantje Ferro Velho in het dorp wat gingen eten.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Dinsdag 11 april 2006
Deze keer had het ‘s nachts niet geregend en zag het weer er veelbelovend uit. We reden dus nogmaals naar Cristo Rei en al vroeg gingen we op pad. Bijna direct hadden we de uitzichten, die we de dag ervoor zo gemist hadden. En de uitzichten bleven de hele wandeling. Ondanks een stuk dalen was het een makkelijke wandeling. Helaas konden we niet de hele wandeling doen, omdat de levada, waarlangs we liepen, voor een deel verzakt was en nog niet volledig gerepareerd. Het leek ons niet verantwoord om te proberen dit stuk over te steken. Ter compensatie hebben we een extra stukje gelopen langs de levada een niveau hoger, totdat er zoveel wolken kwamen, dat het uitzicht verdween. Daarna was het nog maar een klein stukje tot de auto. We reden terug naar São Vicente, met een kleine omweg door vanaf Boca da Encumeada af te dalen naar de andere kant. Dat leverde mooie uitzichten op. In São Vicente wandelden we even rond en bezochten een terras. Vervolgens reden we op en neer naar Porto Moniz, via de oude kustweg. Eerder waren we via een groot aantal tunnels die kant op gereden, maar de kustweg bleek zeker de moeite waard te zijn. De terugweg deden we wel via de tunnels, dus al snel waren we bij ons casa terug.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Woensdag 12 april 2006
Voor het eerst sinds dagen was er ‘s morgens geen wolkje te zien. Voor de laatste dag hadden we een levadawandeling aan de zuidkust uitgezocht, bij Ponta do Sol. In eerste instantie viel het door de wat onduidelijke routebeschrijving niet mee om de levada te vinden, maar daarna verliep alles voorspoedig. We hebben zelfs wat andere wandelaars geholpen de juiste weg te vinden. Het was een hele aardige wandeling, met mooie uitzichten, een tunnel en een spectaculaire waterval waar we onderdoor moesten. Tevreden zaten we daarna op een terras in de stralende zon in Ponta do Sol. Toen de zon uiteindelijk toch verdween achter de wolken, reden we terug naar ons casa om ons op te frissen voor het eten. Opfrissen deden we verder op het strand van São Vicente en daarna gingen we voor de laatste keer eten bij O Virgílio, waar we, als trouwe bezoekers, een glaasje in São Vicente gemaakte wijn van het huis kregen. Dat betekende een mooie afsluiting van de vakantie.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto