Ierland - Co. Kerry 2005 Wandelingen

  Muckross Lake en Torc Mountain
  Barley Lake en Crossterry Mountain
  River Walk
  Waterfall Walk
  Gap of Dunloe
  Mangerton Mountain
  Mount Eagle
  Hungry Hill
  Black Valley
  Ross Castle
  Knocknadobar
  Glen Inchaquin Park
  Carrountoohil
  Strandwandeling
 
Muckross Lake en Torc Mountain
Muckross House ligt aan de oude weg van Killarney naar Kenmare. We parkeerden de auto op een parkeerplaats net voor Muckross House (gezien vanuit Killarney) op W001. Via een bewegwijzerde wandelweg kwamen we al snel bij Muckross House (W002). Daar liepen we naar het meer en gingen bij het water linksaf richting Torc Waterfall en Torc Mountain, weer via wandelpaden met bordjes. We kwamen bij de weg N71 en bij de parkeerplaats voor Torc Waterfall (W003). We vervolgden het pad naar de waterval (W004). Vanaf de waterval ging het pad steil omhoog tot een splitsing (W005). Daar moesten we naar rechts omlaag, een brug over, naar een volgende splitsing (W006). Op die splitsing gingen we scherp linksaf en liepen via een breed pad geleidelijk omhoog door het bos. Toen we een eindje het bos uit waren, moesten we rechtsaf een klein spoor op (geen gps-coördinaat). Het spoor was heel goed beloopbaar gemaakt met grote stenen en bielzen met kippengaas. Dat maakte de klim relatief makkelijk. Tijdens de klim hadden we een prachtig uitzicht op de groene vallei met roze en gele bloemetjes en een deel van de meren. Op de top van Torc Mountain (W007), regende het even een beetje, maar daarna werd het weer zonnig. We hadden een prachtig uitzicht over de meren en de bergen. Na een lunch op de top liepen we terug naar de parkeerplaats bij Torc Waterfall. Vanaf de parkeerplaats moesten we een klein stukje langs de N71 in westelijke richting. Al snel gaf een bordje aan dat we linksaf een pad op moesten naar Dinis Cottage. Na enige tijd moesten we de N71 oversteken (W008) en volgden we een geasfalteerd pad verder naar Dinis Cottage. Dinis Cottage bleek een leegstaand huis te zijn. Net erachter lag ‘Meeting of the Waters’, waar we pauzeerden. We vervolgden het geasfalteerde pad tot de Arthur Young Nature Trail door een taxusbos (W009). Daar gingen we linksaf een bospad in. Na verloop van tijd kwamen we bij een hek en moesten we daarlangs over een spoor verder. Uiteindelijk kwam het spoor weer bij het geasfalteerde pad (W010). Het asfaltpad kwam bij een splitsing (W011), waar rechtsaf Muckross House was en linksaf de parkeerplaats met de auto.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Barley Lake en Crossterry Mountain
Barley Lake ligt net ten noorden van Glengarriff. Vanaf de N71 van Kenmare naar Glengarriff volgden we een bordje met Barley Lake naar rechts en bleven de bordjes naar Barley Lake volgen. Via een heel smal weggetje met haarspeldbochten en schapen kwamen we op een hoogte van ca. 300 meter terecht. We parkeerden aan het eind van het weggetje op W012. Vanaf daar liepen we bijna direct rechtsaf, over een klein spoortje. Dat spoortje was al snel niet zo duidelijk meer, maar de top van Crossterry Mountain (W013), was goed te zien. Daarna zijn we heel anders gelopen dan de bedoeling was. We wilden in een vrij wijde boog om Barley Lake heen lopen over een bergrug. Waarschijnlijk hadden we daarvoor over een (vrij nieuw) hek moeten klimmen, maar dat hebben we niet gedaan, waardoor we veel te dicht bij het meer bleven. We zijn een heel stuk door het grasland met schapen omhoog gelopen richting de bergrug. Op W014 zagen we in dat het niet meer zou lukken de geplande route op te pikken. We zijn door het grasland naar beneden gelopen naar het meer op W015. Na een stuk lopen langs de oever van het meer naar links, hoefden we alleen nog maar een stukje naar de auto te klimmen.
 
foto
foto
foto
foto
foto
 
River Walk
Langs de weg naar Barley Lake (zie eerder) staat een bordje met ‘River Walk 1 km’. Hier parkeerden we op W016. De wandeling door Glengarriff Woods Nature Reserve was vervolgens heel duidelijk aangegeven.
 
foto
 
Waterfall Walk
Langs de weg naar Barley Lake (zie eerder) staat een bordje met ‘Waterfall Walk 0,5 km’. Hier parkeerden we op W017. De wandeling door Glengarriff Woods Nature Reserve was vervolgens heel duidelijk aangegeven.
 
foto
 
Gap of Dunloe
Vanaf de weg van Killarney naar Killorglin namen we de afslag naar Gap of Dunloe naar links, net na Fossa. We volgden de bordjes naar Gap of Dunloe en parkeerden de auto bij Kate Kearney’s Cottage op W018. We volgden de verharde weg de Gap of Dunloe in, helemaal tot aan de Head of Gap, het hoogste punt tussen twee dalen op W019. Noodgedwongen liepen we dezelfde weg terug.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Mangerton Mountain
Vanaf de oude weg van Killarney naar Kenmare namen we net voor Muckross House een weggetje naar links (met richtingaanwijzer) naar Mangerton Mountain. We parkeerden de auto op W020, bij het begin van de wandeling. Het pad werd gemarkeerd door een bord met waarschuwingen voor bergbeklimmers. Het weg was duidelijk, hoewel er soms meerdere paden waren die naar dezelfde plaats leidden. Eerst gingen we vrij recht naar boven, maar na een tijdje liep het pad wat meer naar rechts. Na nog een stuk lopen, kwamen we bij een splitsing op W021. Eén pad was echter versperd door een stenen muurtje, dus het was duidelijk dat we dat niet moesten nemen. Via het andere pad kwamen we bij de Devil’s Punch Bowl (een meer) op W022. Vanaf daar begon een steile klim naar de top, eerst min of meer via een pad, daarna op gevoel en op basis van het gps-coördinaat van de top W023. Vanaf de top liepen we terug naar de bergrand boven de Devil’s Punch Bowl op W024. Daar pikten we het pad om het meer heen weer op en liepen naar rechts. Al snel begon een bijzonder steile en modderige afdaling terug naar W022. Vanaf W022 moesten we dezelfde weg terug lopen naar de auto.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Mount Eagle
We parkeerden de auto op een uitzichtpunt bij Slea Head in het uiterste zuidwestpuntje van Dingle op W025. Achteraf hadden we beter een klein stukje door kunnen rijden. Daar was meer parkeerruimte en het was dichter bij de plek waar de Dingle Way de harde weg verliet op W026. Het eerste stuk van de wandeling volgden we de markeringen van de Dingle Way. Op W027, waar de Dingle Way met een trapje over een muur ging, gingen wij direct na de muur linksaf, terwijl de Dingle Way rechtdoor ging. Vanaf dat punt hoefden we alleen nog maar de muur te volgen en er was ook min of meer een pad te onderscheiden. Onderweg kwamen we over twee subtopjes, W028 en W029 en over de Binn an Choma op W030. Uiteindelijk bereikten we zonder veel moeite de top van de Mount Eagle op W031. De terugweg volgde dezelfde route als de heenweg.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Hungry Hill
Vanaf de weg aan de zuidkust van Beara Peninsula van Adrigole naar Castletownbere moesten we een zijweg naar rechts hebben, net voor een grijs geverfd kerkje zonder toren op W032. Eenmaal van de weg af, stond er een bordje met Hungry Hill. De parkeerplaats voor wandelaars was duidelijk aangegeven (W033). We volgden een klein stukje de min of meer verharde weg. Bij W034 gingen we rechtsaf om de Beara Way te volgen. Vanaf W035, waar de Beara Way stopte met klimmen, moesten wij rechtsaf om markeringen met rode stippen op de rotsen te volgen.De rode stippen bleken ons te leiden naar een enorm steile klim via W036, W037, W038, W039, W040 en W041. Op W042 vond Helma het zo eng worden, dat we zijn omgedraaid. Op de top, W043, zijn we dus niet geweest.
 
foto
foto
foto
foto
foto
 
Black Valley
Black Valley is te bereiken vanuit Moll’s Gap, halverwege de oude weg van Killarney naar Kenmare. We reden de weg door het dal bijna helemaal af, tot net voor een splitsing. We parkeerden de auto op W044. Op de splitsing (W045) namen we de rechter weg, de Kerry Way. Het eerste stuk was goed begaanbaar, maar later werd het erg modderig. Toen het weer beter werd, liep de Kerry Way over het erf van een woning, waar een paard rondliep. Net na de woning kwam er weer een splitsing (W046). Daar verlieten we de Kerry Way en volgden de harde weg terug naar de eerste splitsing en de auto.
 
foto
foto
foto
 
Ross Castle
Ross Castle ligt bij Killarney aan het Lough Leane en is te bereiken via een zijstraat van de doorgaande weg, die is gemarkeerd door een bordje. Vanaf Ross Castle (W047) maakten we een wandelingetje door het park via W048 en W049 naar W050 en weer terug.
 
foto
foto
 
Knocknadobar
Vanaf de doorgaande weg van Killorglin naar Cahersiveen namen we een weggetje naar rechts, met een richtingaanwijzer met Coonanna Harbour. We bleven de bordjes naar de haven volgen, totdat we een klein bordje met Stations of the Cross zagen. Daar in de buurt parkeerden we de auto op W051. We volgden het bordje met Stations of the Cross het weiland in. Door het pad te volgen kwamen we bij het eerste kruis (W052). Bij het tweede kruis (W053) waren we ook zo. Het derde kruis (W054) was wat moeilijker te vinden. Net voor het vierde kruis (W055) moesten we nog een hekje door. Daarna begon het echte klimwerk. Het vijfde (W056), zesde (W057), zevende (w058), achtste (w059), negende (w060), tiende (W061) en elfde kruis (W062) gingen ook goed. Bij het elfde kruis ging een duidelijk pad recht naar boven. Dat was de korte route naar de top. Om bij het twaalfde (W063) en dertiende (W064) kruis te komen, moet je vanaf het elfde kruis schuin naar links lopen en niet al te sterk stijgen. Het eerste stuk is zonder pad door heide heen. Tenslotte kom je boven bij het veertiende kruis (W065). Daar staat ook een groot kruis, maar de echte top is nog een stukje verderop (W066). Doorlopen tot het volgende topje (W067) kost weinig moeite en levert nog extra mooie uitzichten op.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Glen Inchaquin Park
Deze wandelingen hebben we bij toeval ontdekt. Het startpunt van de wandeling is op W068. We kwamen er door vanaf de weg van Kenmare naar Tuosist het bordje Scenic Park naar links te volgen. Om door het park te mogen wandelen, moesten we € 4,50 per persoon betalen. Daarvoor kregen we wel uitgebreide uitleg en een kaartje. De wandeling begon via het standaardpad, eerst onderlangs een grote waterval en vervolgens voor een bergstroom omhoog. Al snel kwamen we bij een meertje. Het pad was aangegeven met roodwitte stokken en waar nodig verbeterd. We klommen verder tot het hoogste punt van de standaardwandeling (W069). Daar wees een bordje ons de weg naar een lookoutpoint (W070). Dat keek uit over weer een ander meertje. Vanaf het lookoutpoint begon de extra route, gemarkeerd door gele stippen. Die volgden we, in een wijde boog om het meertje heen, via W071, W072, W073, W074, W075, W076, W077, W078, W079 en W080. Bij W081 kwamen we weer terug op de standaardroute. We liepen nog even terug (op en neer) naar het bruggetje boven de waterval (W082). Daarna volgden we de roodwitte paaltjes door wat modder en over een trap met echte leuningen terug naar het beginpunt. Aan het eind deden we de riverwalk (aangegeven door een bordje) nog even, langs een bergstroom met allemaal kleine watervalletjes.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Carrountoohil
Vanaf de weg van Killarney naar Killorglin namen we de afslag naar Gap of Dunloe naar links, net na Fossa. Vervolgens reden we de volgende afslag Gap of Dunloe voorbij en gingen we richting Glencar, tot een afslag naar links waarbij de Carrountoohil stond aangegeven. Aan het eind van het weggetje reden we Cronin’s Yard op, het erf van een boer met een parkeerplaats voor € 2,00 (W083). Vandaar begonnen we met de wandeling. In eerste instantie was het pad heel duidelijk. Na het oversteken van een bergstroom bleef dat nog even zo, maar daarna werd het pad smaller. Een stukje verderop moesten we wat naar links door een hekje. Daarna volgden we nog even de rivier, die uiteindelijk overgestoken moest worden. Op W084 ging dat redelijk eenvoudig. Via een korte helling kwamen we op het echte pad naar de Carrountoohil. Dat betekent dat er nog ergens anders een (misschien wel beter) startpunt van de wandeling is. We liepen door naar Hag’s Glen (W085), waar het pad tussen twee meren doorloopt. Vandaar was het nog een stukje verder naar de onderkant van de Devil’s Ladder (W086). In het begin leek de beklimming van de Devil’s Ladder wel mee te vallen, maar het laatste stuk was toch wel steil en moeilijk om naar boven te komen. Maar boven kwamen we (W087). Het laatste stuk naar de top was redelijk makkelijk te vinden, door steenmannetjes te volgen, maar wel vermoeiend, omdat het behoorlijk steil was en bestond uit losse stenen. De top was een echte top met een groot kruis erop (W088), dus duidelijk herkenbaar. De terugweg volgt dezelfde route als de heenweg.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Strandwandeling
Het stand bij Kilcummin is heel groot (lang). We begonnen met lopen op W089, te bereiken via een klein zijweggetje van de doorgaande weg, en liepen tot W090, vanwaar we in het uiterste puntje van Brandon Bay konden kijken. Daar draaiden we om en liepen dezelfde weg terug.
 
foto
foto
foto
foto