Ierland - Co. Kerry 2005 Reisverslag

  Zaterdag 20 augustus 2005
  Zondag 21 augustus 2005
  Maandag 22 augustus 2005
  Dinsdag 23 augustus 2005
  Woensdag 24 augustus 2005
  Donderdag 25 augustus 2005
  Vrijdag 26 augustus 2005
  Zaterdag 27 augustus 2005
  Zondag 28 augustus 2005
  Maandag 29 augustus 2005
  Dinsdag 30 augustus 2005
  Woensdag 31 augustus 2005
  Donderdag 1 september 2005
  Vrijdag 2 september 2005
  Zaterdag 3 september 2005
 
Zaterdag 20 augustus 2005
We waren al vroeg opgestaan, om op tijd op het vliegveld Niederrhein te zijn. Na wat problemen bij het inchecken, omdat onze bagage niet goed over de koffers en tassen was verdeeld, en een vertraging van bijna een uur vertrokken we naar Ierland. Op het vliegveld in Shannon haalden we de auto op en begonnen aan de tocht naar Killarney. In eerste instantie viel dat niet mee, door het links rijden, de smalle wegen en het drukke zaterdagmiddagverkeer. Onderweg stopten we bij een pub voor een late lunch. In Killarney stuitten we meteen op een grote supermarkt, waar we boodschappen deden, voordat we verder reden naar ons cottage. Nadat we onze spullen hadden uitgepakt, reden we terug naar Killarney voor het avondeten en wat traditionele Ierse live muziek.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Zondag 21 augustus 2005
Op onze eerste dag in Ierland werden we meteen geconfronteerd met echt Iers weer. De bewolking hing heel laag en het regende. In de hoop dat het aan de kust beter weer zou zijn, reden we richting Cahersiveen. Ons doel was het beklimmen van de Knocknadobar. Aan de voet van de berg bleek dat niet erg zinvol te zijn, omdat het weer niet verbeterd was. De hele Knocknadobar was verborgen in de wolken, dus van mooie uitzichten zou geen sprake zijn. We besloten de geocache ‘Atlantic Whirlpool’ te gaan zoeken op Valentia Island. Zo kwamen we bij Culloo Head en de Atlantic Whirlpool. Ook de extra wandeling, die bij de geocache hoorde, hebben we gemaakt. Helaas was door de wolken niets van de omgeving te zien. Omdat daarna de wolken nog niet verdwenen waren, besloten we niet meer te wandelen en reden we naar Waterville voor thee met gebak. Vol goede moed gingen we daarna op zoek naar de steenrij Eightercua, die vlak bij Waterville moest liggen. De gps-coördinaten die we van internet hadden gehaald, bleken niet te kloppen. Na een onnodige wandeling door de stromende regen langs een riviertje hebben we de steenrij uiteindelijk toch gezien. Vanwege de regen zijn we er niet naartoe gelopen. Via de zuidkant van het schiereiland Iveragh zijn we teruggereden naar Killarney. In het Killarney National Park kwamen we langs de meest fantastische uitzichtpunten over de meren en de bergen. Bij het uitzichtpunt Ladies’View zijn we gestopt om wat langer van het uitzicht te genieten. Daarna was het niet ver meer naar ons cottage.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Maandag 22 augustus 2005
Het beloofde een prachtige dag te worden, dus besloten we een wandeling te gaan maken in het gebied dat we de vorige dag vanaf Ladies’View hadden bewonderd. We reden naar Muckross House, om vandaar te gaan lopen naar Torc Mountain en vervolgens om het Muckross Lake geen weer terug te gaan. Meteen toen we weggingen, begon het te regenen. Gelukkig duurde dat niet lang en daarna werd het schitterend weer. Via Muckross House en Torc Waterfall beklommen we Torc Mountain in de stralende zon. Het pad naar de top was goed beloopbaar gemaakt met rotsen en bielzen met kippengaas, zodat het een makkelijke klim was. Op de top kregen we een klein regenbuitje over ons heen, maar gelukkig werd het al snel weer droog. We liepen terug naar de parkeerplaats bij de waterval. Daarna was Dinis Cottage de volgende bestemming. We verheugden ons al op een koel glas drinken. Helaas bleek Dinis Cottage een leegstaand huis te zijn, zodat we het moesten doen met ons zelf meegebrachte water en een uitzicht op ‘Meeting of the Waters’. Via de Arthur Young Nature Trail kwamen we uiteindelijk weer bij Muckross House. Daar konden we nog wel wat drinken en kijken naar de tuinen, voordat we het laatste stuk terug naar de auto liepen. Op de terugweg naar ons cottage deden we boodschappen. Nadat we ons even hadden opgefrist, gingen we naar Killarney om te eten en om weer te genieten van de live muziek, die je echt overal kunt horen in het dorpje.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Dinsdag 23 augustus 2005
Omdat de weersvoorspelling niet al te best was (wolken en veel regen), besloten we een niet al te lange wandeling rondom Barley Lake te gaan maken, met alleen de beklimming van een klein bergje, zodat we niet in de wolken terecht zouden komen. Het weggetje dat we met de auto moesten rijden naar Barley Lake was schitterend en op zich al de moeite waard. We parkeerden de auto vlak bij het hooggelegen meer en begonnen aan de wandeling. Het eerste stuk tot Crossterry Mountain ging goed, maar daarna raakten we het spoor volledig bijster. Zonder pad was het onmogelijk de juiste weg te vinden. We zijn door zompig gras een stuk omhoog gelopen richting de bergrug waar we dachten heen te moeten. Uiteindelijk concludeerden we dat het niet zou lukken de wandeling te maken. Na een lunch met prachtig uitzicht daalden we af naar het meer. Via de oever van het meer wilden we teruglopen naar de auto. Toen bleek voor het eerst echt het nut van de gps. Van onderen zag het er allemaal heel anders uit dan van boven en ook daar was geen pad. Zelf hadden we nooit de juiste plek kunnen vinden om weer omhoog te gaan lopen richting de auto. Al met al vonden we Barley Lake toch wel de moeite waard. Op de terugweg naar de hoofdweg zagen we twee bordjes met ‘River Walk 1 km’ en ‘Waterfall Walk 0,5 km’. Dit waren kleine wandelingetjes door het Glengarriff Woods Nature Reserve, één van de weinige overgebleven originele eikenbossen in Ierland. Vervolgens reden we door naar Glengarriff, waar we even rondkeken en de zeehonden bij Seal Point bewonderden. Daarna begonnen we aan de terugtocht.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Woensdag 24 augustus 2005
Na een flinke storm ’s nachts, zag het weer er ’s morgens wel weer redelijk uit. Het leek ons een aardige dag voor de beklimming van de Carrauntoohil. Vol goede moed reden we naar het beginpunt van de wandeling. Nadat we een klein buitje hadden afgewacht, vertrokken we. Al snel bleek dat het pad was veranderd in een rivier en dat het niet meeviel om er te lopen. Na een tijdje ploeteren kwamen we bij een zijstroompje van de Gaddagh River, dat naar beneden bulderde. Dat ‘stroompje’ moesten we oversteken, maar Helma durfde niet. We kwamen tot de conclusie dat er door de storm van die nacht heel veel extra water naar beneden kwam en dat we beter om konden draaien. Bovendien lag de top van de Carrountoohil inmiddels in de wolken. We besloten een volgende wandeling te proberen, van Kate Kearney’s Cottage via Tomies Mountain naar Purple Mountain en dan via de Gap of Dunloe weer terug. Omdat het weer een wandeling zonder paden was, verwachtten we eigenlijk niet dat het zou lukken. Onze verwachtingen kwamen al snel uit, toen de routebeschrijving ons prikstruiken in stuurde die tot onze schouders kwamen. Bij Kate Kearney’s Cottage hielden we pauze en besloten door de Gap of Dunloe op en neer te lopen. Dat was een makkelijke en toch mooie wandeling en onderweg vonden we ook nog de geocache ‘Dutch 4’. Na een diner bij Kate Kearney gingen we nog even op zoek naar een steencirkel aan de rand van Killarney. Die konden we niet direct vinden, maar we besloten het later nog eens te proberen. Nadat we nog wat boodschappen hadden gedaan, reden we naar ons cottage.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Donderdag 25 augustus 2005
Voor vandaag stond er weer het beklimmen van een berg op het programma, dit keer de Mangerton Mountain. We parkeerden de auto bij het startpunt, wachtten een regenbui af en vertrokken. Het begin van het pad de berg op werd gemarkeerd door een bord met waarschuwingen voor bergbeklimmers. Het leek ons allemaal wat overdreven. Het pad was duidelijk en we kwamen wel een paar riviertjes tegen, maar die waren gemakkelijk over te steken en bovendien scheen de zon. Al snel hadden we een schitterend uitzicht. Tot de Devil’s Punch Bowl, een meer hoog in de bergen, verliep alles, afgezien van veel modder, voorspoedig. Vanaf dat punt begon echter de steile klim naar de drassige, modderige top van de berg. Bovendien begon het heel hard te waaien en te regenen. Op de top zelf hadden we weinig uitzicht en door de weersomstandigheden was het er niet echt prettig. We begonnen dus snel aan de terugweg, die begon met een hele steile en modderige afdaling. Na het moeilijkste stuk lette Helma niet meer zo goed op en belandde languit in de modder. Al met al zag het er niet meer zo aantrekkelijk uit. We waren nat, vies en koud en hadden nog zeker anderhalf uur wandelen voor de boeg. Tot overmaat van ramp begon het ook nog te hagelen. Maar na regen komt zonneschijn, zeker in Ierland, en we beëindigden de tocht in de stralende zon. Na een korte stop in ons cottage, zodat Helma schone kleren kon aantrekken, gingen we naar Killarney voor de geocache ‘Ninestar006’, een wandeling door het centrum en de plaatselijke snackbar. Tenslotte gingen we nogmaals op zoek naar de steencirkel aan de rand van Killarney. We kwamen al dichter in de buurt dan de vorige keer, maar omdat het donker werd, moesten we onze zoektocht staken.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Vrijdag 26 augustus 2005
Er was een droge dag voorspeld, dus ’s morgens vertrokken we naar Brandon Mountain, om die te gaan beklimmen. Lang voordat we er waren, zagen we al dat Brandon met z’n hoofd in de wolken zat. Toen we er arriveerden, bleek het er ook nog te regenen. Omdat het wel wat lichter leek te worden, hebben we nog een hele tijd getwijfeld, maar uiteindelijk besloten we de wandeling niet te doen. Via de O’Connor Pass reden we naar Dingle, onderweg genietend van de mooie uitzichten. Na een lunch in Dingle reden we door naar Slea Head. Inmiddels was het stralend weer geworden, zodat we besloten de Mount Eagle te beklimmen. Tegen de tijd dat we de top bereikten, dreven er af en toe wat wolken overheen, maar gelukkig konden we het uitzicht nog zien. Na de wandeling reden we een klein stukje terug om de Beehivehuts van Fahan te zien. Daarna reden we door naar Ballinrannig, om het Gallarus Oratory te bekijken. Op de terugweg naar ons cottage reden we langs Inch, om de geocache ‘Dingle Dangle’ te zoeken. Tegen die tijd schemerde het al, zodat we het laatste stuk door het donker moesten rijden. Na nog een kleine stop bij de supermarkt rond 22.00 uur, waren we weer ‘thuis’.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Zaterdag 27 augustus 2005
Vandaag wilden we de Hungry Hill gaan beklimmen. Via Kenmare en de Healy Pass reden we naar het zuiden van Beara Peninsula met onderweg schitterende uitzichten. Met wat moeite vonden we het beginpunt van de wandeling. Het was prachtig weer en het eerste stuk van de tocht ging prima. Maar daarna bleek het flink klimmen en klauteren te worden. Helma vond dat behoorlijk eng. Toen het weer wat begon te betrekken, er een donkere wolk aan kwam drijven en er steeds meer enge, steile stukken kwamen, durfde Helma niet meer verder. Daarom zijn we zo’n 100 meter onder de top omgedraaid. Achteraf gezien viel de afdaling heel erg mee. Omlaag was in dit geval zelfs makkelijker dan omhoog en in het dal scheen nog steeds de zon. We reden door naar Castletownbere, waar we pauzeerden op een terras. We vervolgden de tocht naar het noorden van het schiereiland en onderweg zagen we donkere wolken hangen rondom de top van de Hungry Hill. Misschien was omdraaien dus toch niet zo stom geweest. In het noorden namen we de kustweg van Eyeries naar Ardgroom. Bij Ballycrovane Harbour bekeken we een Ogham Stone. We gingen ook nog op zoek naar de geocache ‘Beara Cache’, waarvan we uiteindelijk alleen één onderdeeltje van de inhoud vonden. Bij Ardgroom kwamen we weer op de doorgaande weg richting Lauragh. Onderweg bezochten we de steencirkel Ardgroom of Canfea. Omdat het inmiddels al donker begon te worden, reden we snel terug naar Killarney. Daar waren de keukens van de restaurants al gesloten, zodat we genoodzaakt waren weer bij de snackbar te eten.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Zondag 28 augustus 2005
Na twee hele lange dagen, wilden we het een dagje rustig aan doen. Het weer zorgde ervoor dat dat ook niet anders kon. Via Moll’s Gap reden we Black Valley in. Helaas was door de wolken en de regen niet te zien hoe mooi het anders was. Desondanks hebben we een wandeling gemaakt aan het einde van het dal over een stuk van de Kerry Way. Na de wandeling reden we naar Lord Brandon’s Cottage voor een lunch. Dat stelde in geen enkel opzicht iets voor. We vervolgden onze rit terug naar Killarney. Daar gingen we naar Ross Castle, waar we een klein wandelingetje maakten, nu weer lekker in de zon. Daarna deden we even boodschappen en begonnen aan onze laatste actie van de dag, het eindelijk vinden van de steencirkel Lissyvigeen bij Killarney. Pas toen dat was gelukt, konden we terug naar ons cottage.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Maandag 29 augustus 2005
De weersvoorspelling was goed, dus we besloten om nog een keer te proberen de Knocknadobar te beklimmen. Op de heenweg reden we via Killorglin, om de geocache ‘Ring of Vinnie 1’ te zoeken. Tegen de tijd dat we bij het beginpunt van de wandeling waren aangekomen, was het prachtig weer. Via de ‘Stations of the Cross’ liepen we de berg op. Vanaf het elfde Cross ging er iets fout. We dachten het pad te volgen, maar het bleek een shortcut te zijn, rechtstreeks naar de top, waar we het veertiende Cross aantroffen. Op de top keken we uitgebreid rond en we liepen zelfs nog een stukje door naar een volgend topje. Op de terugweg gingen we op zoek naar het twaalfde en dertiende Cross en die hebben we gevonden. Daarna liepen we via de bekende weg terug. Dit keer lette Marc wat minder goed op en belandde in een koeienvlaai. Op de terugweg naar ons cottage reden we via Ballaghisheen Gap en Glencar. Dat was een hele mooie route.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Dinsdag 30 augustus 2005
Op grond van het weerbericht hoopten we vandaag de Carrountoohil te beklimmen, maar voor de zekerheid hadden we een alternatief plan opgesteld. Al bij ons cottage zag het er niet goed uit en de Carrountoohill bleek omringd te zijn door wolken en af en toe regende het een beetje. We reden dus door naar Glencar om te zoeken naar de geocache ‘The highlands of Kerry’ bij Cloon Lake. Het zoeken naar de cache leverde best een aardige wandeling op. Daarna reden we via het Ballagh Beama Gap naar het zuiden van Iveragh Peninsula met onderweg schitterende uitzichten. We reden naar Sneem om daar te lunchen, want dat scheen een aardig plaatsje te zijn. Dat was een echte afknapper. Er was niets te zien, op een flink aantal bussen met toeristen na, die het dorpje overstroomden. Toch wisten we redelijk rustig te lunchen en daarna reden we door naar Kenmare. In Kenmare bekeken we de steencirkel en maakten we een wandelingetje door het centrum. Daarna reden we naar Killarney, waar we uit eten gingen.
 
foto
foto
foto
foto
 
Woensdag 31 augustus 2005
Ondanks een niet zo goede weersvoorspelling dachten we toch weer aan de Carrountoohil. Helaas bleek direct dat de wolken te laag hingen en moesten we weer een alternatief plan maken. We zouden eerst twee steencirkels zoeken in de buurt van Tuosist en dan doorrijden naar Dursey Island aan het uiteinde van Beara Peninsula. De eerste steencirkel, Uragh, hadden we redelijk snel gevonden. Bij het weggetje naar de steencirkel stond ook een bordje met ‘Scenic Park’. We besloten dat te volgen. Zo kwamen we bij het Glen Inchaquin Park. Aan het eind van het weggetje stond een huis met een parkeerplaats, waar een mannetje ons meteen een plekje toewees. Vervolgens kregen we uitleg over waar we terecht gekomen waren. Naast het park, dat zo was aangepast dat bergwandelen er voor iedereen mogelijk was, bleek er ook nog de mogelijkheid te zijn voor een extra bergwandeling. Die wandeling besloten we te doen. We kregen een kaartje en uitleg. Het eerste stuk van de wandeling ging over het standaardpad, maar al snel weken we daarvan af en liepen door een Lord-of-the-Ringsachtig landschap. Het laatste stukje van de wandeling was weer via het goed begaanbare pad, met aan het eind nog de River Walk. Na een kopje thee gingen we op zoek naar steencirkel Drombohilly. Dat viel niet mee. Eerst kostte het veel moeite het juiste landweggetje te vinden en vervolgens bleken we allerlei hekken met prikkeldraad over te moeten om bij de steencirkel te komen. Maar het lukte uiteindelijk wel en met een voldaan gevoel reden we terug naar ons cottage.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Donderdag 1 september 2005
Voor vandaag was er goed weer voorspeld, dus weer wilden we proberen de Carrountoohil te beklimmen. Een alternatief programma hadden we niet meer. We reden naar het beginpunt van de wandeling en de Carrountoohil bleek er prachtig bij te liggen. Nu zag het pad er helemaal niet uit als een rivier en het zijstroompje van de Gaddagh River kabbelde lieflijk omlaag. We kwamen dus tot de conclusie dat het de vorige week de juiste beslissing was geweest om om te draaien. We moesten verderop nog meer en grotere bergstromen oversteken. De volgende hindernis was de beruchte Devil’s Ladder, een hele steile rotswand, die de bedding van twee bergstroompjes is. In het begin leek het wel mee te vallen, maar aan het eind werd het toch wel heel steil en moeilijk om naar boven te komen. Aan weer naar beneden klauteren dachten we nog maar even niet. Eenmaal bovenaan de Devil’s Ladder gekomen, viel de rest van de tocht naar de top wel mee. Het uitzicht op de top was schitterend en er lag ook nog de geocache ‘Corran Tuathail’ (Ireland’s highest cache). De terugweg via de Devil’s Ladder ging niet erg snel, maar wel zonder ongelukken. De rest van de terugtocht was een koud kunstje. Omdat we zo tevreden waren over onszelf, gingen we lekker uit eten in Killarney en daarna nog genieten van Ierse live muziek in een pub. Net voor sluitingstijd deden we wat boodschappen en reden we terug naar ons cottage.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Vrijdag 2 september 2005
Omdat we de dag ervoor een zware dag hadden gehad en omdat we ons ’s avonds al moesten voorbereiden op de terugreis, besloten we om niet Brandon Mountain te beklimmen, hoewel die wel op ons verlanglijstje stond en het ook nog mooi weer was. We reden wel naar Dingle Peninsula, met onderweg een korte stop bij het uitzichtpunt van Aghadoe. Onze uiteindelijke bestemming was het strand bij Kilcummin, met uitzicht op Brandon Mountain. Daar maakten we een strandwandeling. Daarna reden we naar Castlegregory, om te lunchen. Onze volgende bestemming was het strand van Inch, waar we even rondkeken en een overheerlijk gebakje aten in het strandtentje. Daarna reden we terug naar Killarney, waar we ons voorbereidden op de terugreis.
 
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
foto
 
Zaterdag 3 september 2005
Midden in de nacht, om 2.30 uur stonden we op en rond 3.00 uur vertrokken we richting Shannon Airport. Daar arriveerden we rond 5.00 uur. We lieten de auto achter en checkten in. Weer hadden we problemen met de bagage, maar dit keer besloten we voor 1 kg overgewicht te betalen. Na nog wat consternatie rondom de controle van de handbagage en onszelf en de tranformatie van Helma in mevrouw Simpson (stond verkeerd op de boarding card), konden we vertrekken, dit keer zonder vertraging. Rond de middag waren we weer thuis.